Perpecahan Melayu Wujud Kerana Mahathir

Bekas Perdana Menteri, Tun Dr Mahathir Mohamad baru-baru ini mahu semua ahli politik memberi keutamaan kepada usaha menyatupadukan bangsa Melayu.

Tambahnya, pada peringkat ini, lebih penting sekiranya parti seperti Perikatan Nasional memberi tumpuan kepada usaha perpaduan Melayu terlebih dahulu sebelum berebut jawatan Perdana Menteri.

Kenyataan itu kedengaran seperti nasihat yang bijak kepada ahli politik lain dan seolah-olah Mahathir mahu melihat orang Melayu kembali kuat di pentas politik.

Namun sebenarnya, beliau sendiri yang sejak dahulu lagi menjadi punca perpecahan orang Melayu daripada era Tunku Abdul Rahman hingga ke hari ini.

SUMBER: https://www.malaysiakini.com/news/630819

Selepas kemerdekaan, Tunku Abdul Rahman menekankan kepentingan penyatuan kaum termasuk Melayu dalam semangat identiti nasional.

Parti UMNO ketika itu menjadi wadah utama penyatuan Melayu.

Namun, Mahathir yang masih muda dalam UMNO pada masa itu dikenali sebagai seorang ahli politik yang gemar mengkritik kepimpinan Tunku Abdul Rahman.

Wujud dakwaan bahawa Mahathir menjadi dalang kepada penyebaran surat layang untuk memburukkan Tunku Abdul Rahman ketika itu.

Selain itu, buku Mahathir yang bertajuk The Malay Dilemma (1970) sering dianggap sebagai punca kepada polarisasi kaum kerana menanam naratif bahawa orang Melayu mesti diberi keistimewaan untuk bersaing dengan bangsa lain.

Dari situlah, retorik politik Melayu Mahathir mula berakar.

SUMBER: https://thepatriots.asia/surat-terbuka-tun-dr-mahathir-kepada-tunku-abdul-rahman/

Mahathir menjadi Perdana Menteri keempat pada 1981 dan selama 22 tahun pemerintahannya, perpecahan demi perpecahan berlaku dalam politik Melayu.

Antaranya krisis UMNO pada 1987 yang menyaksikan pertembungan Mahathir dengan Tengku Razaleigh Hamzah mencetuskan krisis besar sehingga UMNO diharamkan.

Krisis itu bukan sahaja memecahbelahkan UMNO, malah melahirkan parti kecil seperti Semangat 46 yang melemahkan kekuatan politik Melayu pada dekad berikutnya.

Peristiwa pemecatan Datuk Seri Anwar Ibrahim sebagai Timbalan Perdana Menteri pada 1998 turut mencetuskan perpecahan lebih besar dalam kalangan orang Melayu.

Penubuhan gerakan reformasi menjadikan politik Melayu sekali lagi terbahagi kepada penyokong kerajaan dan pembangkang pada masa itu.

Ironinya, semua perpecahan itu berpunca daripada keputusan dan gaya kepimpinan Mahathir sendiri.

SUMBER: https://www.utusan.com.my/nasional/2021/06/mahathir-punca-umno-berpecah/

Apabila beliau kembali berkuasa pada 2018 bersama Pakatan Harapan (PH), retorik penyatuan Melayu diketepikan.

Mahathir lebih banyak menggunakan kuasa untuk melemahkan lawan politiknya dan mengekalkan pengaruh.

Janji menyerahkan jawatan Perdana Menteri kepada Anwar pula tidak ditunaikan, hingga akhirnya kerajaan PH tumbang.

Akibatnya, perpecahan dalam kalangan Melayu semakin meluas, malah membawa kepada era politik tidak stabil yang masih kita rasai hingga kini.

Selepas meletakkan jawatan, Mahathir menubuhkan Pejuang dan Gerakan Tanah Air (GTA) dengan alasan untuk menyatupadukan orang Melayu.

Namun kedua-dua parti tersebut tidak mendapat sambutan orang Melayu dan kekalahan beliau di Langkawi pada PRU-15 adalah bukti jelas bahawa rakyat, khususnya Melayu, sudah muak dengan retoriknya.

Malahan, generasi muda Melayu hari ini tidak lagi melihat 'penyatuan Melayu' sebagai isu utama.

Mereka lebih mementingkan isu kos sara hidup, pekerjaan dan pendidikan. Retorik lama Mahathir tidak lagi relevan.

SUMBER: https://www.freemalaysiatoday.com/category/bahasa/2019/07/06/mahathir-punca-parti-melayu-banyak-kata-najib

Tuntasnya, Mahathir bukan sahaja gagal menyatukan Melayu, malah menjadi punca utama Melayu berpecah kepada pelbagai parti politik iaitu UMNO, Bersatu, Pejuang dan kini pelbagai gabungan lain.

Lebih membimbangkan, setiap kali Mahathir mencampuri hal politik, isu penyatuan Melayu bukan benar-benar untuk kepentingan bangsa, tetapi untuk memperluaskan pengaruh peribadinya.

Penyatuan Melayu hanyalah alat politik Mahathir untuk kekal relevan.

Realitinya, Mahathir tidak lagi mempunyai kredibiliti untuk bercakap soal penyatuan Melayu.

Jika benar beliau mahu melihat orang Melayu bersatu, langkah paling baik adalah berundur sepenuhnya daripada pentas politik.

Selagi Mahathir terus bersuara dengan naratif lapuk, selagi itulah penyatuan Melayu hanya tinggal angan-angan.